Cezayir Antlaşması

Cezayir Antlaşması, Amerika Birleşik Devletleri ile Osmanlı egemenliğindeki Cezayir Beylerbeyliği arasında imzalanan barış ve dostluk antlaşmasıdır. 5 Eylül 1795’te Cezayir’de imzalanan antlaşmanın tarafları, Cezayir Dayısı Hasan Paşa ile ABD adına Joseph Donaldson idi. Orijinali Türkçe olan antlaşma 22 maddeden oluşuyordu. ABD’nin tam yetkili temsilcisi David Humphreys, antlaşmayı 28 Kasım 1795’te Lizbon’da kabul edip sonuçlandırarak ABD Başkanı ile Senatosunun onayına 15 Şubat 1796’da sunuldu, 2 Mart’ta senatonun oyanı alındı ve 7 Mart 1796’da ilan edildi. Antlaşma; iki taraf arasında barış ve dostluğun kurulması, ticaret gemilerinin ve malların korunması, konsolosluk ve diplomatik ilişkileri, gemi kazaları, ele geçirilen gemiler ve taraf vatandaşlarının hakları gibi çeşitli konuları düzenledi. 22. maddede, ABD’nin antlaşma hükümlerinin korunması karşılığında her yıl 12.000 Cezayir sekini değerinde denizcilik malzemesi sağlaması kararlaştırıldı, bu miktar 21.600 ABD dolarına eşitti. Aynı hüküm uyarınca, antlaşmanın tarihinden sonra ele geçirilen Amerikan gemilerinin Cezayir’e ulaşmaları hâlinde derhâl iade edilmesi öngörülüyordu. Bu antlaşmadan yaklaşık bir yıl sonra Trablus Antlaşması imzalanmıştır.