William Howard Taft

William Howard Taft, 15 Eylül 1857’de Cincinnati, Ohio’da doğan Amerikalı hukukçu, hâkim ve devlet adamıdır. Yale Üniversitesi’nden 1878’de mezun olduktan sonra Cincinnati Law School’da hukuk öğrenimi görmüş, 1880’de hukuk diplomasını alarak Ohio barosuna kabul edilmiş ve avukatlık yapmaya başlamıştır. 1881-1882 yılları arasında Hamilton County savcı yardımcısı, 1887-1890 yılları arasında ise Cincinnati Superior Court hâkimi olarak görev yapmıştır. Taft, 1890-1892 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri Solicitor General’ı olmuş, 1892’de Altıncı Daire Federal Temyiz Mahkemesi hâkimliğine atanarak 1900’e kadar bu görevi sürdürmüştür. 1900’de Filipin Komisyonu başkanlığına getirilen Taft, 1901’de Filipinler’in ilk sivil valisi olmuş ve bölgede sivil yönetimin kurulmasına katkıda bulunmuştur. 1904-1908 yılları arasında Başkan Theodore Roosevelt’in Savaş Bakanı olarak görev yapan Taft, bu dönemde Filipinler, Panama Kanalı ve Küba’ya ilişkin yönetim ve dış politika meselelerinde de sorumluluk üstlenmiştir.

Taft, 1909-1913 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri’nin 27. başkanı olarak görev yapmıştır. Başkanlığı döneminde büyük şirketlere ve tröstlere karşı antitröst davalarının sürdürülmesini desteklemiş, dış politikada ABD’nin ekonomik ve diplomatik etkisini artırmayı amaçlayan “Dolar Diplomasisi” anlayışını uygulamıştır. Bununla birlikte, 1909 tarihli Payne-Aldrich Tarifesi ile Cumhuriyetçi Parti içindeki muhafazakârlar ve ilericiler arasındaki anlaşmazlıklar, başkanlığının önemli tartışma konuları olmuştur. Taft’ın başkanlığı sırasında federal gelir vergisinin anayasal temelini oluşturan 16. Anayasa Değişikliği eyaletler tarafından onaylanmış; senatörlerin halk tarafından seçilmesini sağlayan 17. Anayasa Değişikliği ise Kongre tarafından 1912’de önerilerek eyaletlerin onayına sunulmuştur. 17. Anayasa Değişikliği, Taft’ın görevden ayrılmasından sonra, 31 Mayıs 1913’te yürürlüğe girmiştir. Taft, 1912 seçimlerinde yeniden aday olmuş, ancak Theodore Roosevelt’in İlerici Parti adayı olarak seçime katılması Cumhuriyetçi Parti’nin oylarının bölünmesine yol açmış ve seçimi Demokrat Parti adayı Woodrow Wilson kazanmıştır.

Başkanlığının ardından Yale Üniversitesi’nde hukuk profesörlüğü yapan Taft, 1921’de Başkan Warren G. Harding tarafından Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi başkanlığına atanmıştır. 11 Temmuz 1921’de görevine başlayan Taft, 3 Şubat 1930’da sağlık sorunları nedeniyle istifa edene kadar bu görevi sürdürmüştür. Böylece hem Amerika Birleşik Devletleri başkanlığı hem de Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi başkanlığı görevlerinde bulunan tek kişi olmuştur. Yüksek Mahkeme başkanı olarak mahkemenin çalışma düzeninin ve federal yargının idari yapısının güçlendirilmesine katkıda bulunmuş; ayrıca 1925 tarihli Yargı Yasası’nın (Judiciary Act of 1925) kabul edilmesinde etkili olmuştur. Bu düzenleme, Yüksek Mahkemenin temyiz başvuruları arasından inceleyeceği davaları seçme yetkisini önemli ölçüde genişletmiştir. William Howard Taft, 8 Mart 1930’da Washington, DC’de hayatını kaybetmiş ve Arlington Ulusal Mezarlığı’na defnedilmiştir.

Taft, hukuk, anayasa ve kamu yönetimi alanlarında da önemli eserler kaleme almıştır. Başlıca çalışmaları arasında 1906’da yayımlanan Four Aspects of Civic Duty, 1908’de yayımlanan Present Day Problems, 1913’te yayımlanan Popular Government, 1914’te yayımlanan The United States and Peace ile The Anti-Trust Act and the Supreme Court, 1915’te yayımlanan Ethics in Service, 1916’da yayımlanan Our Chief Magistrate and His Powers, 1920’de yayımlanan Taft Papers on League of Nations ve 1922’de yayımlanan Liberty Under Law bulunmaktadır. Bu eserlerinde anayasal yönetim, başkanlık yetkileri, yargı bağımsızlığı, antitröst hukuku, kamu hizmeti etiği ve uluslararası barış konularını ele almıştır. Taft’ın kitapları, konuşmaları, başkanlık belgeleri ve seçilmiş yargı görüşleri, 2001-2004 yılları arasında yayımlanan The Collected Works of William Howard Taft adlı sekiz ciltlik külliyatta bir araya getirilmiştir.